من در برج سرطان 1352 ، روزى در منزل مشغول نامه نوشتن براى صدراعظم آن زمان ( موسى شفيق ) و رئيس ستره محكمه بودم كه نظر كتبى خود را در مورد كتاب مذكور بنويسند تا ضمن طبع كتاب چاپ شود كه زنگ تلفن بگوشم رسيد ، گوشى را برداشتم يك مغازه‌دار از خويشاوندانم گفت گوشى تلفن را نزديك راديو مىگذارم بشنو كه چه خبر است ، گوش دادم كه صداى داود خان جبار و ستمگر بلند بود كه حكومت را گرفته و جمهورى داوود خانى را اعلان مىدارد ! كاغذها را پاره كردم و از طبع دوم كتاب منصرف شدم ، زيرا در حكومت استبدادى داوود خان نه فرهنگى حق حيات داشت و نه قلمى مىتوانست چيزى بنويسد و همه مظاهر حيات از فرهنگ و سياست و معنويت و . . . از حركت مىايستاد ، و اين تجربه نويسنده از گذشته اين فرد مستبد در دوران صدارت او بود . تقدير اين بود كه سى و چهار سال بعد از طبع كتاب ، يك نسخه كهنه آن از طرف يكى از دوستان آقاى شيخ عبدالله بصير به دستم رسيد و كمى آن را مطالعه كردم و ديدم كه إعاده طبع آن براى نسل متدين و هوشمند كشورم در زمان حاضر مفيد است ، لذا تصميم گرفتم آن را بدون تجديد نظر دوباره چاپ كنم و لله الحمد و المن على توفيقه .